Posted by on 2 listopada 2018

Pytanie do lekarzy i polityków jest co zrobić z tym trendem. Polityka antymonopolowa jest tradycyjnie budowana na pewnej ostrożności dużych grup dostawców, preferując raczej konkurencję niż konsolidację. Ale przeciwstawianie się nadchodzącej fali fuzji nie wchodzi w grę, ponieważ przyjęcie nieplanowanej porażki większej liczby instytucji nie jest realistyczne. Znacznie lepiej jest zadać pytanie: skoro wielkie instytucje absorbują swoich słabnących konkurentów, o co powinniśmy ich zapytać. Istnieją trzy sposoby, w jakie takie połączenia mogłyby przynieść korzyści pacjentom i systemowi medycznemu jako całości. Po pierwsze, duże instytucje muszą stać się ośrodkami zdrowia, a nie tylko ośrodkami szpitalnymi. System szpitalny, który odpowiada za jedną czwartą rynku, musi zrobić więcej, niż zarządzać opieką pacjentów, którzy przychodzą przez jego drzwi. Musi zagwarantować odpowiednią podaż podstawowej opieki zdrowotnej w całej społeczności i zapewnić odpowiedni dostęp do opieki w nagłych wypadkach. W pewnym sensie duże systemy opieki zdrowotnej zastąpią departamenty zdrowia stanu i powiatu, których budżety zostały zredukowane do minimum.
Po drugie, duże systemy ochrony zdrowia wymagają modernizacji infrastruktury opieki zdrowotnej w całej społeczności. Większość dużych szpitali inwestuje w technologie informacyjne w swoich własnych instytucjach. Muszą rozszerzyć ten wysiłek poza swoje mury. Duże, dochodowe instytucje muszą zobowiązać się do wdrażania elektronicznych systemów dokumentacji medycznej w każdym gabinecie i klinice, zapewniając interoperacyjność systemów i ułatwiając korzystanie z klinicznych pomocy decyzyjnych.
Po trzecie, duże instytucje muszą zobowiązać się do obniżenia kosztów opieki. Odpady w opiece medycznej tolerujemy po części dlatego, że żadna instytucja nie jest odpowiedzialna. W miarę jak duże instytucje będą większe, to się zmieni. Istnieje wiele sposobów, że systemy opieki zdrowotnej mogą obniżyć koszty. Mogą współpracować z klinicystami w celu opracowania tańszych procesów opieki, takich jak zapewnienie pielęgniarek opieki medycznej, jeśli to możliwe; mogą wyeliminować błędy w stosowaniu leków i inne kosztowne błędy; i mogą zapewnić lepsze zarządzanie przewlekłą opieką.
Te zmiany nie nastąpią automatycznie. Około jedna trzecia populacji USA mieszka na obszarach wiejskich lub małych obszarach miejskich, gdzie jeden szpital często dominuje na rynku, ale opieka zdrowotna nie jest lepsza lub znacznie tańsza na tych obszarach. Oczywiście wymagana jest pewna interwencja.
Wyznaczanie konkretnych, wymiernych celów dla zdrowia społeczności i opieki medycznej jest pierwszym krokiem. Cele mogą obejmować kilka osi: dostęp (nie przekraczający długości dopuszczalnych opóźnień napotkanych w salach pogotowia lub w harmonogramie spotkań), proces opieki (zwiększanie odsetka pacjentów, których opieka jest zgodna z ustalonymi standardami), technologia (przy zachowaniu terminy wdrożenia systemu dokumentacji medycznej) i wyniki (zmniejszenie wskaźników zgonu lub inwalidztwa z określonych przyczyn). Cele muszą być uzgodnione przez dostawcę i społeczności zdrowia publicznego i mierzone w czasie.
Systemy płatnicze muszą następnie uwzględniać te cele. Rządy stanowe, za pośrednictwem programu Medicaid, mogą współpracować z prywatnymi ubezpieczycielami i ewentualnie z programem Medicare, aby sformułować alternatywne ustalenia dotyczące wynagrodzeń dla dostawców Mogą to być premie, gdy dostawcy spełniają cele procesu i wyniku, wspólne modele oszczędnościowe, które nagradzają dostawców za poprawę stanu zdrowia w populacji pacjentów oraz globalną lub opartą na epizodach płatność w miejsce płatności za usługę. Szczególne ustalenia dotyczące rekompensat byłyby przedmiotem negocjacji między systemami opieki zdrowotnej, rządami i prywatnymi ubezpieczycielami, ale posiadanie określonych celów wspólnotowych i dominującego systemu opieki zdrowotnej pozwoliłoby na maksymalne oddziaływanie zmian refundacji.
System opieki zdrowotnej skonfigurowany zgodnie z tymi zasadami będzie bardzo różnił się od medycyny korporacyjnej z przeszłości. Lekarze byliby nieodłącznym elementem tworzenia takich systemów opieki zdrowotnej, a nie dyktowali im niewytłumaczalne korporacje. Preferencje pacjentów byłyby wyrażane za pośrednictwem lekarzy i przedstawicieli politycznych społeczności, w których żyją. Pod wieloma względami taki system byłby bliższy systemowi jednego płatnika niż tradycyjnemu modelowi korporacyjnemu. Może to po prostu sprawić, że opieka zdrowotna będzie lepsza dla wszystkich.
Finansowanie i ujawnianie informacji
Dr Cutler zgłasza otrzymanie wsparcia z dotacji od Pharmaceutical Research and Manufacturers of America.
Nie zgłoszono żadnego innego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym artykułem.
Author Affiliations
Z Harvard University, Cambridge, MA.

[przypisy: odzywka do włosów, biochrom, korony porcelanowe na cyrkonie ]

Powiązane tematy z artykułem: biochrom korony porcelanowe na cyrkonie objawy chloniaka

Posted by on 2 listopada 2018

Pytanie do lekarzy i polityków jest co zrobić z tym trendem. Polityka antymonopolowa jest tradycyjnie budowana na pewnej ostrożności dużych grup dostawców, preferując raczej konkurencję niż konsolidację. Ale przeciwstawianie się nadchodzącej fali fuzji nie wchodzi w grę, ponieważ przyjęcie nieplanowanej porażki większej liczby instytucji nie jest realistyczne. Znacznie lepiej jest zadać pytanie: skoro wielkie instytucje absorbują swoich słabnących konkurentów, o co powinniśmy ich zapytać. Istnieją trzy sposoby, w jakie takie połączenia mogłyby przynieść korzyści pacjentom i systemowi medycznemu jako całości. Po pierwsze, duże instytucje muszą stać się ośrodkami zdrowia, a nie tylko ośrodkami szpitalnymi. System szpitalny, który odpowiada za jedną czwartą rynku, musi zrobić więcej, niż zarządzać opieką pacjentów, którzy przychodzą przez jego drzwi. Musi zagwarantować odpowiednią podaż podstawowej opieki zdrowotnej w całej społeczności i zapewnić odpowiedni dostęp do opieki w nagłych wypadkach. W pewnym sensie duże systemy opieki zdrowotnej zastąpią departamenty zdrowia stanu i powiatu, których budżety zostały zredukowane do minimum.
Po drugie, duże systemy ochrony zdrowia wymagają modernizacji infrastruktury opieki zdrowotnej w całej społeczności. Większość dużych szpitali inwestuje w technologie informacyjne w swoich własnych instytucjach. Muszą rozszerzyć ten wysiłek poza swoje mury. Duże, dochodowe instytucje muszą zobowiązać się do wdrażania elektronicznych systemów dokumentacji medycznej w każdym gabinecie i klinice, zapewniając interoperacyjność systemów i ułatwiając korzystanie z klinicznych pomocy decyzyjnych.
Po trzecie, duże instytucje muszą zobowiązać się do obniżenia kosztów opieki. Odpady w opiece medycznej tolerujemy po części dlatego, że żadna instytucja nie jest odpowiedzialna. W miarę jak duże instytucje będą większe, to się zmieni. Istnieje wiele sposobów, że systemy opieki zdrowotnej mogą obniżyć koszty. Mogą współpracować z klinicystami w celu opracowania tańszych procesów opieki, takich jak zapewnienie pielęgniarek opieki medycznej, jeśli to możliwe; mogą wyeliminować błędy w stosowaniu leków i inne kosztowne błędy; i mogą zapewnić lepsze zarządzanie przewlekłą opieką.
Te zmiany nie nastąpią automatycznie. Około jedna trzecia populacji USA mieszka na obszarach wiejskich lub małych obszarach miejskich, gdzie jeden szpital często dominuje na rynku, ale opieka zdrowotna nie jest lepsza lub znacznie tańsza na tych obszarach. Oczywiście wymagana jest pewna interwencja.
Wyznaczanie konkretnych, wymiernych celów dla zdrowia społeczności i opieki medycznej jest pierwszym krokiem. Cele mogą obejmować kilka osi: dostęp (nie przekraczający długości dopuszczalnych opóźnień napotkanych w salach pogotowia lub w harmonogramie spotkań), proces opieki (zwiększanie odsetka pacjentów, których opieka jest zgodna z ustalonymi standardami), technologia (przy zachowaniu terminy wdrożenia systemu dokumentacji medycznej) i wyniki (zmniejszenie wskaźników zgonu lub inwalidztwa z określonych przyczyn). Cele muszą być uzgodnione przez dostawcę i społeczności zdrowia publicznego i mierzone w czasie.
Systemy płatnicze muszą następnie uwzględniać te cele. Rządy stanowe, za pośrednictwem programu Medicaid, mogą współpracować z prywatnymi ubezpieczycielami i ewentualnie z programem Medicare, aby sformułować alternatywne ustalenia dotyczące wynagrodzeń dla dostawców Mogą to być premie, gdy dostawcy spełniają cele procesu i wyniku, wspólne modele oszczędnościowe, które nagradzają dostawców za poprawę stanu zdrowia w populacji pacjentów oraz globalną lub opartą na epizodach płatność w miejsce płatności za usługę. Szczególne ustalenia dotyczące rekompensat byłyby przedmiotem negocjacji między systemami opieki zdrowotnej, rządami i prywatnymi ubezpieczycielami, ale posiadanie określonych celów wspólnotowych i dominującego systemu opieki zdrowotnej pozwoliłoby na maksymalne oddziaływanie zmian refundacji.
System opieki zdrowotnej skonfigurowany zgodnie z tymi zasadami będzie bardzo różnił się od medycyny korporacyjnej z przeszłości. Lekarze byliby nieodłącznym elementem tworzenia takich systemów opieki zdrowotnej, a nie dyktowali im niewytłumaczalne korporacje. Preferencje pacjentów byłyby wyrażane za pośrednictwem lekarzy i przedstawicieli politycznych społeczności, w których żyją. Pod wieloma względami taki system byłby bliższy systemowi jednego płatnika niż tradycyjnemu modelowi korporacyjnemu. Może to po prostu sprawić, że opieka zdrowotna będzie lepsza dla wszystkich.
Finansowanie i ujawnianie informacji
Dr Cutler zgłasza otrzymanie wsparcia z dotacji od Pharmaceutical Research and Manufacturers of America.
Nie zgłoszono żadnego innego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym artykułem.
Author Affiliations
Z Harvard University, Cambridge, MA.

[przypisy: odzywka do włosów, biochrom, korony porcelanowe na cyrkonie ]

Powiązane tematy z artykułem: biochrom korony porcelanowe na cyrkonie objawy chloniaka